Beetroot Seeds Cylindra

Nasiona Buraka Cylindra (Beta vulgaris var. Crassa)

Cena za opakowanie 100 nasion.

Burak ćwikłowy Cylindra, jak sama nazwa wskazuje, to burak ćwikłowy o kształcie cylindrycznym (półdługi lub z korzeniem przypominającym pień). Ma gładką skórkę i ciemnofioletowoczerwony miąższ, a jego ciemnoczerwony, wydłużony korzeń ma od 7 do 10 cm (od 6 do 8 cali) długości.

Ta wyjątkowa odmiana ma bardzo delikatną, gładką konsystencję z niewielką ilością włókien, korzeń zachowuje słodycz i delikatność przez długi okres wegetacji i nie drewnieje.

Korzenie są słodkie i mają ziemisto-karmelowy smak, szczególnie pyszny po uprażeniu. Korzenie wystają dumnie ponad ziemię, ale można je zakopać i pozostaną w dobrym stanie przez długi czas. Czerwono-zielone liście są słodsze i mają bardziej „buraczany” smak niż liście innych buraków.

Burak ćwikłowy Cylindra dojrzewa średnio wcześnie, nieco wolniej niż burak ćwikłowy o kulistym kształcie, ale ze względu na cylindryczny kształt korzenia można go sadzić bliżej siebie, co czyni go wydajnym w małych przestrzeniach. Ze względu na jednolitą szerokość idealnie nadaje się do krojenia na równe plastry (czasami nazywany jest też krajalnicą do masła), co czyni go doskonałym do krojenia, marynowania i konserwowania.

Wokół tego pięknego buraka narosło wiele mitów.

Niektóre źródła, zarówno internetowe, jak i drukowane, podają, że Cylindra to stara odmiana angielska lub duńska („zarejestrowana w 1840 roku i szeroko uprawiana w 1880 roku”), ale Cylindra to najwyraźniej stosunkowo młody burak ćwikłowy. Po raz pierwszy wprowadzono go na rynek i wpisano do francuskiego katalogu w latach 1968-69. Nie udało nam się odnaleźć wcześniejszych wzmianek o Cylindrze.

W kilku źródłach Cylindra jest synonimem Formanova, ale nie udało nam się znaleźć źródeł, które by to potwierdzały.

Jak uprawiać buraki:

Buraki są niezwykle łatwe w uprawie i można je uprawiać w szerokim zakresie klimatów. Preferują wilgotne, słoneczne warunki, bez nadmiernego upału. W większości regionów wysiewa się je jako roślinę ciepłolubną, ale najlepiej sprawdzają się w chłodniejszych, suchszych miesiącach w strefach tropikalnych, gdzie latem mogą preferować nieco cienia.

Buraki można wysiewać od bardzo wczesnego do późnego sezonu i uprawiać na podwyższonych grządkach lub w pojemnikach przez cały rok. Wysiewaj nasiona bliżej siebie, aby uzyskać sadzonki i wykorzystać je do sałatek z młodych liści. Można je regularnie przerzedzać, ponieważ są potrzebne przez cały okres wegetacji. Młode pędy są również przepysznie słodkie.

Nasiona buraka są zebrane w grona, a każdy owoc przypominający korek zawiera dwa lub trzy nasiona. Po wykiełkowaniu wymagają wczesnego przerzedzenia, aby uniknąć uszkodzenia korzeni. (Niektóre odmiany zostały wyhodowane tak, aby wytwarzały tylko jedno nasiono i są nazywane nasionami monokiełkowymi).

Pozycja:

Buraki najlepiej rosną w lekkiej, piaszczystej glebie w słonecznym miejscu, ale tolerują praktycznie każdy rodzaj gleby, a także lekkie zacienienie. Odpowiednie pH to 6,0-7,0, ale jeśli wiesz, że twoja gleba jest zbyt kwaśna, dodaj trochę wapna.

Przekop teren łopatą (najlepiej jesienią, przed siewem). Usuń chwasty wieloletnie i duże kamienie, ponieważ mogą one powodować deformację korzeni.

Wyrównaj teren zgrubnie, a następnie przekop go grabiami, aby uzyskać gładką powierzchnię. Jeśli to możliwe, na dwa lub trzy tygodnie przed siewem rozsyp nawóz granulowany i wsyp go do gleby. Nie dodawaj obornika do gleby, ponieważ spowoduje to nieprawidłowy rozwój korzeni.

Kiedy siać buraki: Późną wiosną – jesienią.

Buraki można uprawiać od wczesnej wiosny, pod warunkiem, że uprawia się je w pomieszczeniu lub pod przykryciem.

Nasiona można wysiewać bezpośrednio do gruntu po ustąpieniu zagrożenia przymrozkami. Buraki najlepiej sadzić w temperaturze gleby od 7°C do 25°C. Najlepszej jakości buraki uprawia się w temperaturze od 10 do 18°C (50 do 65°F). Rośliny tolerują lekkie przymrozki.

Jak siać buraki:

Nasiona wymagają dużej ilości wilgoci do kiełkowania. Moczenie ich w ciepłej wodzie przez godzinę lub dwie przed sadzeniem to świetny sposób na przyspieszenie kiełkowania. Przewidywany czas kiełkowania to 10 do 14 dni.

Aby zapobiec nadmiarowi nasion podczas sadzenia buraków, wysiewaj je etapami, w małych partiach co kilka tygodni, co zapewni ciągłe zbiory.

Wysiew w pomieszczeniu: od lutego

Wysiej 2 lub 3 nasiona do doniczki, na głębokość 25 mm (1 cala). Po wzejściu siewek z każdego skupiska może wyrosnąć więcej niż jedno. Gdy osiągną one około 5 cm (2 cale) wysokości, ostrożnie rozdziel je na pojedyncze rośliny przed wysadzeniem (przesadzaj tylko najsilniejsze siewki). Pozwoli to uniknąć konkurowania między sobą i zniekształcenia zbiorów.

Udane przesadzanie można przeprowadzić, gdy rośliny wykształcą pierwsze liście właściwe. W przeciwieństwie do innych roślin okopowych, Sadzonki buraków przesadza się dość dobrze pod warunkiem, że nie są zbyt duże i podczas przesadzania zapewnia się im wilgoć.

Siew bezpośredni: od maja

Nasiona buraka najlepiej wysiewać bezpośrednio do gruntu, gdy temperatura gleby osiągnie około 7°C (44°F). Wysiewać rzadko na przygotowanych grządkach. W przypadku siewu bezpośredniego ważne jest przerwanie wielu sadzonek aż do jednej rośliny. Po ostrożnym usunięciu przerzedzeń można je przesadzić, tworząc dodatkowe rzędy.

Odstępy między rzędami są bardzo ważne. Jeśli chcesz uprawiać małe buraki, nadające się do kiszenia, należy je siać dość blisko siebie, w odległości około 5 cm (2 cali), w rzędach oddalonych od siebie o 15 cm (6 cali). Jeśli chcesz uprawiać buraki o standardowym rozmiarze, siej je w odległości około 10 cm (4 cali), w rzędach oddalonych od siebie o co najmniej 30 cm (12 cali).

Przykryj cienką warstwą drobnej ziemi o grubości 25 mm (1 cala). Delikatnie ubij, obficie podlej i utrzymuj wilgotność.

Siewki pojawiają się po 7–21 dniach. Gdy będą wystarczająco duże, należy je przerzedzić, zachowując odstęp co najmniej 10 cm (4 cali).

Uprawa:

Utrzymuj rzędy wolne od chwastów i dobrze podlewaj sadzonki. Gdy korzenie się rozwiną i zaczną pęcznieć, buraki należy podlewać umiarkowanie. Buraki mają płytkie korzenie i ważne jest, aby rośliny były wilgotne. Jeśli buraki będą narażone na długie okresy suszy, staną się owłosione i włókniste. Przerywane lub niewystarczające podlewanie może prowadzić do pęknięć naprężeniowych i rozpadu korzeni. Nie należy podlewać zbyt obficie, ponieważ sprzyja to jedynie wzrostowi liści, a nie cebul.

W chłodne dni rośliny można podlewać raz w tygodniu. W upały można podlewać mniej wody dwa do trzech razy w tygodniu zamiast dużo wody raz w tygodniu.

Sadzenie towarzyszące:

Dobrzy towarzysze – cebula, boćwina, kalarepa, sałata, kapusta, fasolka szparagowa. Aromatyczne zioła, seler, rumianek, szpinak, boćwina.

Źli towarzysze - fasola wysoka, fasola wielokwiatowa.

Typowe problemy:

Niedobór boru występuje czasami w uprawach warzyw korzeniowych. Powoduje to żółknięcie i przypalenie liści. Jest to bardzo rzadkie, jeśli stosuje się nawozy uniwersalne zawierające pierwiastki śladowe, takie jak bor, magnez, mangan, żelazo i molibden.

Na liściach buraka ćwikłowego czasami występują grzybicze plamy liści i rdza. Nasilają się one, gdy rośliny są źle uprawiane (brak słońca, wody i składników odżywczych) lub sadzone w nieodpowiedniej porze roku. Unikaj uprawy buraków w najbardziej wilgotnej porze roku w regionach tropikalnych, popraw cyrkulację powietrza, ogranicz stosowanie azotu i unikaj nadmiernego zwilżania liści. Stosuj opryski z alg morskich, aby zwiększyć odporność na choroby i dostarczyć mikroelementów.

Ślimaki mogą zjadać liście. W skrajnych przypadkach konieczne może być zastosowanie odstraszającego środka w postaci melasy lub oprysku chili, a także barier i pułapek w celu zwalczania ślimaków.

Propagacja:

Buraki ćwikłowe są zapylane przez wiatr i owady; krzyżują się z boćwiną, boćwiną i innymi burakami.

Rośliny są dwuletnie, wytwarzają wzrost wegetatywny w pierwszym sezonie, a kwiaty i nasiona w drugim. Jeśli rośliny wypuszczają pędy, nie należy dopuścić do wytworzenia nasion.

Nie należy uprawiać dwóch odmian kwitnących jednocześnie ani izolować roślin, aby zachować czystość różnych szczepów. W miarę możliwości należy pozostawić co najmniej trzy do czterech roślin jednej odmiany, które wykazują dobry wzrost i odporność na choroby, umożliwiając kwitnienie i produkcję nasion.

Żniwny:

Buraki są gotowe do zbioru, gdy korzenie mają wielkość piłki golfowej lub tenisowej – zazwyczaj 12–16 tygodni po siewie. Im mniejszy korzeń, tym lepsza jakość.

Zrywaj z całego rzędu, a nie tylko z jednego miejsca, ponieważ przerzedzi to rzędy, dając więcej miejsca na wzrost pozostałych buraków. Aby zebrać, delikatnie chwyć za wierzchołki i unieś je, podważając jednocześnie korzenie widelcem. Usuń wierzchołki, odkręcając je rękami, aby zapobiec puszczeniu soku przez rośliny – nie wyrzucaj ich, są bardzo smaczne i można je ugotować i zjeść jak szpinak. Przechowuj korzenie w suchym piasku, glebie lub torfie do wykorzystania zimą.

Zastosowanie kulinarne:

Przed gotowaniem buraków odetnij ich wierzchołki w odległości kilku centymetrów od wierzchołka. Pomaga to zachować składniki odżywcze podczas gotowania. Gdy wierzchołki są przyczepione do korzenia, wypłukują składniki odżywcze z korzenia. Buraki należy ugotować w całości, a następnie obrać; w przeciwnym razie utracą cały kolor i składniki odżywcze do wody.

Ciemnoczerwone korzenie są spożywane gotowane na parze, gotowane na parze lub pieczone jako warzywo (jeśli pieczone, polej sokiem z cytryny, aby zapobiec brązowieniu). Można je jeść na zimno jako sałatkę po ugotowaniu i dodaniu oliwy i octu lub na surowo i poszatkowane.

Duża część produkcji komercyjnej jest przetwarzana na gotowane i sterylizowane buraki lub na kiszonki. W Europie Wschodniej popularnym daniem jest zupa buraczana, taka jak chłodnik. Liście buraka doskonale sprawdzają się w sałatkach lub gotowane. Spożywaj je jak szpinak.

Buraki można łatwo przechowywać do późniejszego wykorzystania, a najpopularniejszą metodą jest marynowanie ich w occie.

Przechowywanie:

Liście i korzenie należy przechowywać oddzielnie, ponieważ liście są bardzo nietrwałe, ale korzenie mogą przetrwać jakiś czas w magazynie. Inną metodą przechowywania buraków jest kiszenie i przygotowywanie chutneyu.

Inne zastosowania:

Burak ćwikłowy znany jest z barwienia obrusów, ale można go wykorzystać do produkcji doskonałego naturalnego barwnika. Daje on fantastyczną gamę kolorów, od żółtego, przez czerwienie, po brązy, w zależności od rodzaju użytej zaprawy. W starszych bulwach buraka kolor jest głębszy, karmazynowy, a miąższ znacznie bardziej miękki. Barwnik z buraka ćwikłowego może być również stosowany w tuszu.

Betanina, uzyskiwana z korzeni, jest stosowana przemysłowo jako czerwony barwnik spożywczy, np. do poprawy koloru koncentratu pomidorowego, sosów, deserów, dżemów i galaretek, lodów, słodyczy i płatków śniadaniowych.

Pochodzenie:

Burak ćwikłowy to roślina dwuletnia uprawiana jako jednoroczna i zbierana ze względu na spęczniałe bulwy korzeniowe i liście. Dziko rosnąca roślina, z której pochodzi, miała cienkie, słabe korzenie i pochodziła z regionu Morza Śródziemnego, ale rozprzestrzeniła się na wschód, do Azji Zachodniej. Był znany jako warzywo już w 300 r. p.n.e., ale do Niemiec i Wielkiej Brytanii trafił dopiero około XVI wieku.

Buraki są spokrewnione z burakami cukrowymi i boćwiną, burakami liściowymi uprawianymi ze względu na zieleninę, a nie korzeń.

Historia:

Od średniowiecza buraki były stosowane w leczeniu różnych schorzeń, zwłaszcza chorób układu trawiennego i krwi. Platina zalecał spożywanie buraków z czosnkiem, aby zniwelować skutki „czosnkowego oddechu”.

Już od czasów starożytnego Rzymu sok z buraków uważany był za afrodyzjak i naturalny środek nasenny – Viagrę.

Jest bogatym źródłem boru, pierwiastka odgrywającego ważną rolę w produkcji ludzkich hormonów płciowych. Feldmarszałek Montgomery podobno namawiał swoich żołnierzy do „korzystania z przysług na polach buraków”, co było eufemizmem określającym odwiedzające ich prostytutki.