Cauliflower Seeds SNOWBALL

Nasiona kalafiora SNOWBALL

Cena za opakowanie zawierające około 200 nasion.

Kalafior śnieżny ma czysto białe, gładkie, chrupiące główki o wadze 2-3 funtów (ok. 1,0-1,3 kg) i jest dobrze przystosowany do krótszych okresów wegetacji. Kalafior jest jednym z kilku warzyw z gatunku Brassica oleracea, z rodziny kapustowatych. Jest to roślina jednoroczna, rozmnażająca się przez nasiona. Zazwyczaj spożywa się tylko główkę (biały twaróg). Główka kalafiora składa się z białego merystemu kwiatostanowego. Główki kalafiora przypominają główki brokuła, które różnią się obecnością pąków kwiatowych.

Nazwa pochodzi od łacińskiego słowa caulis (kapusta) i kwiatu. Do Brassica oleracea zalicza się również kapustę, brukselkę, jarmuż, brokuły i jarmuż, choć należą one do różnych grup odmian.

Jak na tak silnie zmodyfikowaną roślinę, kalafior ma długą historię. François Pierre La Varenne wykorzystał chouxfleurs w „Le cuisinier françois”. Zostały one sprowadzone do Francji z Genui w XVI wieku i pojawiają się w „Théâtre de l'agriculture” Oliviera de Serresa (1600), jako cauli-fiori, „jak nazywają je Włosi, które wciąż są dość rzadkie we Francji; zajmują honorowe miejsce w ogrodzie ze względu na swoją delikatność”[3], ale nie pojawiały się powszechnie na wystawnych stołach aż do czasów Ludwika XIV.

Klasyfikacja i identyfikacja

Kalafior na wystawie w supermarkecie w Melbourne w Australii

Główne grupy

Wyróżnia się cztery główne grupy kalafiora.

włoski

Różnorodna w wyglądzie, dwuletnia i jednoroczna w typie, grupa ta obejmuje odmiany białe, romanesco, różne odmiany zielone, fioletowe, brązowe i żółte. Ten typ jest formą przodkową, od której wywodzą się pozostałe.

Dwuletnia roślina z północno-zachodniej Europy

W Europie odmiana ta jest wykorzystywana do zbiorów zimowych i wczesnowiosennych. Została opracowana we Francji w XIX wieku i obejmuje stare odmiany uprawne Roscoff i Angers.

Rośliny jednoroczne północnoeuropejskie

Używana w Europie i Ameryce Północnej do zbiorów latem i jesienią, została wyhodowana w Niemczech w XVIII wieku i obejmuje stare odmiany Erfurt i Snowball.

Azjatycki

Kalafior tropikalny uprawiany w Chinach i Indiach. Został wyhodowany w Indiach w XIX wieku na bazie obecnie porzuconego typu kornwalijskiego[6] i obejmuje stare odmiany: wczesną Patnę i wczesną Benaras.

Odmiany

Pomarańczowy kalafior

Na całym świecie używa się setek historycznych i współczesnych odmian komercyjnych. Na Uniwersytecie Stanowym Karoliny Północnej prowadzona jest pełna lista około 80 odmian północnoamerykańskich.

Zabarwienie

Fioletowy kalafior

Biały

Najbardziej powszechnym kolorem kalafiora jest biały.

Pomarańczowy

Kalafior pomarańczowy (B. oleracea L. var. botrytis) zawiera 25 razy więcej witaminy A niż odmiany białe. Cecha ta pochodzi od naturalnego mutanta znalezionego na polu kalafiora w Kanadzie.[8] Do odmian należą m.in. odmiany „Cheddar” i „Orange Bouquet”.

Zielony

Zielony kalafior, należący do grupy B. oleracea botrytis, jest czasami nazywany brokułem. Dostępny jest zarówno w standardowym, ziarnistym kształcie, jak i w wersji o kolczastym kształcie, zwanej brokułem Romanesco. Oba rodzaje są dostępne w sprzedaży w Stanach Zjednoczonych i Europie od początku lat 90. XX wieku. Odmiany o zielonym ziarnie to m.in. 'Alverda', 'Green Goddess' i 'Vorda'. Odmiany Romanesco to m.in. 'Minaret' i 'Veronica'.

Fioletowy

Fioletowy kolor kalafiora wynika z obecności antocyjanów z grupy przeciwutleniaczy, które występują również w czerwonej kapuście i czerwonym winie.[9] Do odmian należą „Graffiti” i „Purple Cape”. W Wielkiej Brytanii i południowych Włoszech brokuł z drobnymi pąkami kwiatowymi jest sprzedawany jako warzywo pod nazwą „purpurowy kalafior”. Nie jest to to samo, co standardowy kalafior z fioletowym twarogiem.

Kalafior zawiera mało tłuszczu i węglowodanów, ale dużo błonnika pokarmowego, kwasu foliowego, wody i witaminy C, dzięki czemu jest bardzo gęsty odżywczo.

Kalafior zawiera wiele substancji fitochemicznych, powszechnych w rodzinie kapustowatych, które mogą korzystnie wpływać na zdrowie człowieka.

Sulforafan, związek uwalniany podczas krojenia lub żucia kalafiora, może chronić przed rakiem.

Inne glukozynolany

Karotenoidy

Indolo-3-karbinol, substancja chemiczna wspomagająca naprawę DNA, działająca jako antagonista estrogenu, spowalniająca wzrost komórek nowotworowych.

Gotowanie obniża poziom tych związków, a straty wynoszą 20–30% po pięciu minutach, 40–50% po dziesięciu minutach i 75% po trzydziestu minutach. Jednak inne metody przygotowania, takie jak gotowanie na parze, mikrofalówka i smażenie na patelni, nie mają znaczącego wpływu na te związki.

Spożywanie dużych ilości kalafiora wiąże się ze zmniejszonym ryzykiem wystąpienia agresywnego raka prostaty.

Gotowanie

Aloo gobi, indyjskie danie przygotowywane z kalafiora i ziemniaków

Kalafior można piec, gotować, smażyć, gotować na parze lub jeść na surowo. Gotowanie na parze lub w kuchence mikrofalowej lepiej zachowuje związki przeciwnowotworowe niż gotowanie w wodzie.[14]Podczas gotowania usuwa się zewnętrzne liście i grube łodygi, pozostawiając jedynie różyczki. Liście również są jadalne, ale najczęściej się je wyrzuca.[16] Różyczki należy podzielić na kawałki o podobnej wielkości, aby równomiernie się ugotowały. Po ośmiu minutach gotowania na parze lub pięciu minutach gotowania różyczki powinny być miękkie, ale nie rozgotowane (w zależności od wielkości). Mieszanie podczas gotowania może rozbić różyczki na mniejsze, nierówne kawałki.

Osoby stosujące dietę niskowęglowodanową mogą używać kalafiora jako rozsądnego zamiennika ziemniaków. Choć może on mieć podobną konsystencję i smak, brakuje mu skrobi, która znajduje się w ziemniakach.

Wymiar fraktalny

Wzór fraktalny brokuła Romanesco, odmiany kalafiora

Matematycy zauważyli, że kalafior ma charakterystyczny wymiar fraktalny[17][18], który według szacunków wynosi około 2,8.

Rozpocznij uprawę w pomieszczeniu, w ciepłym, dobrze oświetlonym miejscu od początku marca do czerwca, aby uzyskać najwcześniejsze plony. Wysiej nasiona na głębokość 6 mm w dobrym kompoście. Utrzymuj równomierną wilgotność. Siewki wzejdą po 5-8 dniach w temperaturze 21°C. Najlepiej rosną przykryte lekko ziemią. Alternatywnie, wysiewaj bezpośrednio na zewnątrz od początku kwietnia.

Przesadź sadzonki na zewnątrz 2-3 tygodnie przed ostatnimi przymrozkami. Najlepiej rosną w temperaturze 13-19°C. Nie pozwól, aby sadzonka miała więcej niż 5 tygodni, ponieważ starsze sadzonki nie dojrzeją dobrze po przesadzeniu.

Rośliny należy sadzić w odstępach 45 cm w rzędach oddalonych od siebie o 60 cm. Sadzonki należy przesadzać pod koniec czerwca do lipca, aby zebrać plony we wrześniu i listopadzie.

W suche dni podlewaj obficie raz w tygodniu. Uprawiaj lub ściółkuj, aby kontrolować chwasty. Wysoka żyzność i obfite podlewanie przez cały okres wegetacji są ważne.